Een boek ontstaat niet altijd omdat iemand graag schrijft — soms groeit het uit pure verbeelding, nieuwsgierigheid en de wil om iets te maken dat telt.
Zo begon het verhaal van Axel — met een hoofd vol kriebelende ideeën, een sterke wil… en een grondige hekel aan lezen.
Axel is een trotse auteur van een écht boek. En niet zomaar een boek — Wardje en de coole knikker is het allereerste boekje dat onder Aminta verscheen. Daarmee is het meteen ook het begin van iets nieuws: een platform waar kinderen hun fantasie kunnen omzetten in échte boeken.
En alsof dat allemaal nog niet bijzonder genoeg is, is de opbrengst van het boek naar VZW Uilenspel geschonken, een organisatie die zich inzet voor gelijke onderwijskansen.
Van “hij leest niet graag” naar “hij schreef een boek”
Tot voor kort was lezen een dagelijkse worsteling voor Axel. Te snel, te traag, niet begrijpend genoeg — de klassieke schoolse commentaren waar ouders soms stil van worden. Boeken had hij nochtans genoeg… al bleven ze vaak dicht. Maar wie hem écht zag, herkende zijn energie, zijn humor en vooral zijn onuitputtelijke verbeelding.
Gelukkig had Axel een oma die dat ook zag. “Zullen we samen een boek maken?” stelde oma Mier op een dag voor. Axel het verhaal, zij de tekst. Zo gezegd, zo gedaan — en wekenlang werkten ze samen aan het verhaal van Wardje, een jongetje met een heel coole knikker en een nog veel coolere missie.
Het boek groeide nie vanzelf, maar stap voor stap veranderde de chaotische wirwar in de geschreven bladzijden. En toen de eerste versie klaar was, ging oma het voorlezen in de klas. De reacties? Enthousiast! Axel kreeg applaus — en dat gaf hem vleugels.
Bij een kinderboek horen sprankelende illustraties, en Axel had daar meteen een duidelijk beeld bij. Hij begon zelf te tekenen, want hij wist precies hoe zijn held Wardje eruit moest zien. Maar al snel merkte hij dat tekenen niet zijn sterkste kant was. Gelukkig kende hij Julia — zijn buurmeisje en mijn dochter — die wél tekentalent heeft. Ze twijfelde even of het zou lukken, maar luisterde goed en voelde Axel perfect aan. Ondanks haar drukke schoolwerk sprong ze mee op de kar.
Het begon met een bescheiden idee: Axel wilde zijn verhaal in een kleine, zelfgemaakte boekvorm gieten — als verrassing voor zijn juf aan het einde van het schooljaar. Maar toen ik zijn idee zag, voelde ik meteen dat het potentieel veel groter was. Ik heb me zonder aarzelen mee in het avontuur gestort. Voor mij betekende het ook een boeiende uitdaging: het was de eerste keer dat ik een kinderboek vormgaf — een totaal ander ritme en een andere gevoeligheid dan de kunstcatalogi en publicaties waar ik meestal aan werk. En precies dat maakte het zo waardevol.
Zo groeide er spontaan een klein creatief team: Axel als schrijver en CEO — want ook het financiële plaatje volgde hij op de voet — met Julia en mij aan zijn zijde.
En dan gebeurde er iets moois: Axel en Julia besloten samen dat ze de opbrengst van het boekje wilden schenken aan andere kinderen die het moeilijker hebben. Niet omdat iemand dat hen vroeg, maar gewoon omdat het goed voelde. Ze kwamen bij Uilenspel terecht — een organisatie die kinderen met minder kansen thuis begeleidt in hun leerproces.
Het resultaat is een doe- en leesboekje voor kinderen van 8 tot 10 jaar. Niet enkel om te lezen, maar ook om zelf bij te tekenen, opdrachten te doen en de eigen fantasie te laten spreken.
Voor mij persoonlijk is dit een mijlpaal: het eerste Aminta-boek. Het eerste project waarbij een kind zijn droom waarmaakt met hulp van zijn omgeving. En ik kan je zeggen: dit smaakt naar meer.